Column: Hondendagboek

Februari 2010: Spelen met de Kong & per ongeluk zwemmen

Enkele dagen geleden zijn onze baasjes samen op jacht geweest- wij mochten niet mee! Ze hadden allerlei spulletjes gekocht: een grote zak voer, zakken met kauwstaven, heerlijk ruikende varkensoren en een Kong. Luna en ik zijn dol op de Kong en spelen hier vaak mee: als zij ’m heeft wil ik ’m hebben, als ik de Kong heb wil Luna ’m hebben.
Hoe leuk wij dit ook vinden, de baasjes hebben iets nieuws bedacht: een tweede Kong! Geweldig, nu hebben we er allebei 1! Ze bedenken nu ook allerlei manieren om deze te vullen: eerst met lekkere worst, later met pindakaas, yoghurt en siroop. De worst is favoriet: Luna en ik pakken ons Kong aan en lopen luid kwispelend terug naar de woonkamer. Ik moet Luna wel in de gaten houden, want voor je het weet steelt ze mijn Kong ook. Gezien zij veel groter is dan ik, kan ik dat alleen maar laten gebeuren. Als zij niet oplet pak ik ’m terug.
Deze Kong blijkt zeer leerzaam voor mij. Terwijl ik lig te worstelen met mijn voorpootjes en tong, zie ik Luna tekeer gaan op de Kong. Grote Luna pakt de Kong en laat deze van zo hoog mogelijk weer op de grond stuiteren. De stukken vlees vallen er zo uit! Bij mij werkt dit nog iets minder goed, maar het begin is er!

Een aantal dagen geleden ging onze Alfa-reu met Luna en mij naar het bos. We hebben daar een prachtig bos, waar veel andere hondjes komen en veel hoge heuvels zijn. Luna rent altijd meteen de rivier in en later de vijver, waar zij er een enorm plezier uithaalt om takken uit het water te slepen. Als ze erg enthousiast wordt begint ze te blaffen. Als Luna terug zwemt en probeert de kant op te komen, dan blokkeer ik haar de weg: allerlei truukjes moet ze dan uithalen om langs mij te komen. Meestal rent ze gewoon dwars door me heen en moet ik eieren kiezen voor mijn geld.
Nu ik wat groter wordt, word ik ook meer een held. Ik spring graag het water in, maar zwemmen doe ik nog niet. Onze Alfa gooit de takken nu heel ver het water in, zodat Luna langer weg is en ik ook dingetjes uit het water kan halen. Ik schat in hoever hij ze gooit: als het te ver is laat ik ze liggen. Luna haalt ze later dan wel op. Maar...! Deze keer was het anders. Het baasje gooide de slinger het water in, en ik dacht dat ik er bij kon. Doldriest en vol enthousiasme stormde ik het water in, maar de stroming van het beekje had de slinger iets verder meegenomen dan ik dacht. Opeens kwamen m’n pootjes los van de grond. Gelukkig had ik de slinger te pakken, en geschrokken maar een beetje trots rende ik terug naar de kant. Pfieuw! Wel zit ik dankzij de kou helemaal onder de ijspegels!

Januari 2010: Baasje in de maling nemen

Mijn naam is Kaj, ik ben een zwarte Labrador Retriever-reu en nu 7 maanden oud. Met mijn 23kg begin ik al een behoorlijke hond te worden. Dit is best lastig hoor! Ik moet de hele tijd nadenken of ik wel ergens onder door pas of niet, of dat andere honden groter of kleiner zijn dan ik!

Mijn baasjes hebben een grote eetkamertafel met 6 grote stoelen daar omheen. Bij het spelen met Luna schoot ik soms snel onder de tafel, vliegensvlug onder de stoelen door. Dat lukt me nu al een paar maanden niet meer. Ook hebben de baasjes van die kleine tafeltjes in de woonkamer staan. Dat was een mooie afsnij-route als ik iets van Luna gestolen had en weg wilde rennen: zij moet er omheen en ik kan er onderdoor. Dat bood mij meer kansen om te ontsnappen. Ook dat is voorbij...

Toch heeft al dat groeien zijn goede kanten: ik kan Luna beter bijhouden met rennen in het veld en de bossen en ik kan haar hobby delen: uit het raam naar buiten kijken. Heerlijk vinden we dat, met z’n tweetjes voor het raam, schouder-aan-schouder naar buiten kijken. Af en toe daag ik haar uit voor het spel, want ik kan niet zo lang stil zitten. Na een lekker potje touwtrekken of op de rug-gegooid-worden gaan we dan lekker samen slapen.

Het leukste vinden wij om samen de baasjes in de maling te nemen. Ik plas soms nog binnen (daar pest Luna mij mee, want zij deed dat nooit) en dat doe ik het liefst op hele onhandige plaatsen. Voor de badkamerdeur bijvoorbeeld, als het baasje op de badkamer is. Als hij dan uit de badkamer komt heeft hij meteen natte voeten. Ik voel me schuldig dat ik het binnen laat lopen (want echt, ik ben heel vaak buiten, maar ik merk het niet altijd dat ik moet!), maar als ik het dan toch laat lopen, dan maar op een leuke plek! Luna en ik hebben de grootste lol.

’s Avonds liggen we vaak op ons kussen, als de baasjes tv kijken. Luna en ik laten dan af en toe een flinke scheet (van die stille) en wachten de reactie op de bank af. Deze laat meestal niet lang op zich wachten. Hij of zij die het dichtste bij ons zit verhuist al snel naar de andere kant van de bank. En een lol dat we hebben!

Het toppunt is buiten: regelmatig gaan wij ergens naar toe waar we lekker los mogen lopen. Vaak in het bos of op de hei, soms bij een grote bak met water en heel vaak veel andere honden. In het bos lopen vaak hele grote beesten (Schotse Hooglanders en paarden), die hele grote lekkere drollen achterlaten. Wij zien ze liggen, de baasjes zien dat wij ze zien liggen en hebben het al bedacht: wij gaan lekker een hapje nemen. Met een mengeling van afgrijzen, afschuw, verbazing en een fleempje boosheid kijken ze ons aan. En een lol dat wij hebben!

31 December 2009: Oud en nieuw.

Deze ochtend was het vreemd wakker worden: volgens mij moest het baasje werken. Normaal betekent dit dat we al vroeg wakker gemaakt worden en mee naar buiten mogen. Vandaag bleven de baasjes iets langer in bed dan ik gewend was. Kunnen wij ook eens lekker uitslapen! Om 8 uur was het dan toch nog tijd om op te staan. De deur van onze den (“slaapkamer” genoemd door de baasjes) ging open en ik rende meteen naar het raam aan de voorkant van het huis. Er lag alweer wat van dat wittige spul buiten. Het baasje wordt daar erg vrolijk van en ik dus ook! Kaj kan nog niet over de vensterbank heenkijken, maar toch vindt hij het leuk. De aanblik van al die blije roedelgenoten om hem heen doet hem goed!

Het baasje laat er vanochtend geen gras over groeien: de riemen worden van de kapstok gepakt en wij gaan snel zitten om deze om onze nek te krijgen. Het baasje trekt allerlei extra huiden aan over zijn lichaam. Wij niet, wij hebben al een dikke vacht van onszelf en hebben dat aanstellerige gedoe niet nodig! Eenmaal buiten voelen we al snel waarom het baasje de huiden nodig heeft: het is best wel fris deze ochtend en al onze speelmaatjes (de baasjes noemen het geloof ik 'eenden') in het water zijn weg.

Na een niet al te lange ochtendwandeling komen we weer thuis, waar het een drukte van jewelste is: het vrouwtje pakt allerlei huiden in, tandenborstels en onze voerbakken. Het baasje doet voer in een zak en neemt een stapel van onze handdoeken mee. 2 plaids gaan mee, en nog meer lekkere dingen. Kaj en ik zijn vrolijk en druk: er staat iets te gebeuren! We weten het zeker wanneer we het commando “auto” krijgen: luid kwispelend springen we in de auto, onderweg naar elders.

Toch is het wel een eind rijden. Een goed gevoel voor tijd heb ik niet, maar kleine Kaj heeft de achterbank in beslag genomen. Onder het motto “ik ben de baas van de achterbank” ben ik gewoon met mijn kop op hem gaan liggen. Dat zal hem leren! En inderdaad, al gauw lig ik met mijn kop onder zijn kop en liggen we de rest van de reis gezellig saampjes op de achterbank. Lekker warm in de auto, muziekje op de achtergrond en zo te voelen tevreden baasjes.

Na 2 uur rijden komen we in een gebied wat er prachtig uitziet voor ons: water, bosjes, grote stokken en halve bomen en natuurlijk nog meer water. Heerlijk! De baasjes weten duidelijk wat goed voor ons is...De riemen mogen los en al snel daver ik over het pad op en neer, soms 'per ongeluk' Kaj ondersteboven lopend. Met een grote tak, net zo groot als ikzelf, stuif ik in het rond. Vrouwtje een keertje geraakt, dat was jammer, maar wat een pret! In de verte komen er wat mensen aan die met stokken lopen. Snappen die mensen niet dat het veel leuker is om die stokken in de bek te nemen en rond te rennen?

Na 40 minuten is de pret voorbij: terug de auto in, en weer verder. Na een poosje kwamen we in een stadje dat het baasje “Zierikzee” noemde. Vrouwtje moest er even uit, na een half uur kwam ze terug met een geurende zak met oliebollen. Heerlijk roken deze, maar ik ben bang dat wij ze niet krijgen. Buiten steeds meer knallen, daar wil ik naar toe! Knallen met flitsen en allerlei ander licht en geluid wat er uit komt. Mwoah, maar helaas mag dat niet van het baasje. Stiekem weet ik ook, dat als ik te dichtbij kom ik het toch wel een beetje eng vind. Maar op een afstand vind ik het geweldig.
Na weer een klein stukje rijden kwamen we in ons nieuwe huis, of zoals de baas het noemt: hotel. Onze kussens worden neergelegd en al snel mogen we naar buiten. We lopen de grote trap op en helemaal bovenaan kan ik het zien: water, zover het oog reikt. En zand, heel veel zand! Daar zal ik Kaj flink in kunnen poeieren, daar heb ik nu al zin in! Er lopen nog veel meer honden hier rond, maar daar geef ik niets om: de baasjes en Kaj zijn genoeg voor mij. Vooral de grote baas, want hij heeft de ring, die hij af en toe weggooit en ik weer aan zijn voeten leg. Dolle pret, zo over dat zand! Hij gooit en ik ren er achteraan, tientallen meters ver. Op een paar meter afstand neem ik een sprong, zodat de ring weer opspringt als ik er op land en hem zo kan vangen. De baasjes laten met kreten van plezier weten dat ze het machtig mooi vinden. Als ik niet hard genoeg ren hangt Kaj wel aan mijn staart. Zolang hij van de ring afblijft is het prima, al ben ik wel bang dat hij het koud heeft.

Toen het donker werd gingen we weer de auto in en naar een restaurant. Kaj en ik gaan braaf naast de baasjes liggen, want als we rustig liggen krijgen we stukjes stokbrood en komkommer. We mogen niet schooien, dus we kijken ze op een afstandje aan. Als we te dichtbij komen of gaan zitten krijgen we niets. Moeilijke oefening, maar wel de moeite waard. Na het eten mogen we weer naar buiten: het knallen wordt steeds meer, maar nog steeds mag ik geen polshoogte nemen. Ach, kwispelen op afstand is ook best leuk...Terug naar het hotel maar weer!

Rond middernacht rijden de baasjes naar het hoogste punt van de dam, wachtend op het nieuwe jaar: in de verte zien we steeds meer vuurwerk, zo mooi om te zien! Niets dichtbij en geen knallen. Ik ga lekker tegen de benen van het baasje zitten en spits mijn oren. Het is vermoeiend om alles in de gaten te houden en met de wind erbij is het ook best koud buiten. De baasjes hebben dan ook alle extra huiden aangetrokken die ze konden vinden. Kaj en ik hebben de grootste lol om die mietjes en kijken elkaar af en toe speels aan. Morgenochtend mogen we vast het strand weer op!